Miejscowości

Wiadomości

niedziela, 10 listopad 2013 20:54

Baligród

Napisał 
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Baligród miejscowością z siedzibą władz gminy, w powiecie leskim. Nazwa miejscowości nawiązuje do rodu Balów z Hoczwi, założycieli ówczesnego miasteczka. Pierwsze wzmianki o omawianym miejscu pochodzą z XIV wieku. Znajdował się on na szlaku handlowym do Węgier skąd przywożono wino. Baligród położony jest w malowniczej dolinie potoku Jabłonka. Otoczony jest szczytami: Fajka 630 m n.p.m.( od strony południowej), Kiczera 724, Wasylkowa 728 m, Krywiańska 686 m (od zachodu), Wierch 529Skrenin 587 (od północy ), Stebne 599, Wierch 529 i Markowska 748 (od wschodu).
Właściciele Baligrodu:
 
Piotr Bal - był fundatorem klasztoru oo. Franciszkanów w Sanoku i klasztoru Jezuitów w Krośnie. Piastował funkcję królewskiego komisarza do rozsądzania krzywd i szkód ludności spowodowanych przez napady zbójników.
Adam Bal (syn Piotra), chorąży ziemi sanockiej oraz poseł na sejm krajowy,
Stefan Bal - brat Adama, chorąży ziemi przemyskiej, , który w latach 1667-1677 pełnił funkcję podkomorzego ziemi sanockiej. Pełnił rolę komisarza Sejmu Rzeczpospolitej, zapobiegał również napadom zbójników na pograniczu polsko-węgierskim powołując oddziały zbrojnych harników.
Jan Bal - najstarszy syn Stefana, sędzia i podstarości sanocki.
Ignacy Bal – dzięki jego staraniom powstała parafia w Baligrodzie.
Salomea Karsznicka, córka Ignacego, żona podkomorzego halickiego, Stanisława Karsznickiego.
Antoni Karsznicki w 1770r., po śmierci Salomei Karsznickiej Baligród i Stężnica stały się własnością jego własnością.
Leopold Łysakowski, mąż Konstancji z Balów od 1847 roku
Hersh Grossfinger - Żyd, który kupił je za 50 000 złotych reńskich. 1869-1870. Po śmierci Grossfingera w 1898 roku majątek trafił w ręce jego dwóch synów, przy czym Baligród oddziedziczył Lazar. Po Grossfingerach właścicielem Baligrodu został Stanisław Flis, adwokat z Nowego Sącza. Po nim do reformy rolnej w 1924 roku majątek baligrodzki znajdował się w rękach Anny Jankowskiej.
 
Kalendarium miejscowości:
 
1552 - wg rejestrów podatkowych roku pojawiło się określenie Woronikowa, w 1567 roku Woronkow, w 1589 roku Woronkow z Cisowcem, a dopiero od 1663 roku Woronków zaczął być utożsamiany z Baligrodem.
1600-1615 – Piotr Bal (herbu Gozdawa) wzniósł zamek otoczony kamiennym murem na wzgórzu otoczonym rzeką Hoczewką i Potokiem Stężnickim. W kaplicy zamkowej znajdował się krucyfiks z XVII wieku, który obecnie podziwiać można w tutejszym kościele.
1633r. - Adam Bal uzyskał zgodę zna składowanie win sprowadzanych z Węgier. 12 sierpnia 1634r. - król Władysław IV podarował Adamowi Balowi przywilej lokacyjny, potwierdzający prawa miejskie. W tym czasie miasto rozwijało się prężnie, powstał samorząd z wójtem i ławnikami. W każdy piątek organizowano targi, na których handlowano winem i bydłem. Miasto miało również prawo do organizowania dwóch jarmarków w ciągu roku: na św. Jana Chrzciciela i św. Michała Archanioła. Organizowano je do 1839r. 1672r. –najazd Tatarów na Bieszczady. Ocalało 27 domów.
13 lutego1713r. - Ignacy Bal uzyskał on roku zgodę biskupa przemyskiego na utworzenie nowej parafii łacińskiej w Baligrodzie, której udało się przetrwać do I rozbioru Polski. W 1784 roku w wyniku przeprowadzenia reformy kościoła w Galicji włączono ją do parafii w Hoczwi.
1760r. - w okolicy Baligrodu miały miejsce liczne rozboje, w wyniku których zniszczono wiele wsi. Dziewięć lat później w okresie konfederacji barskiej doszło do zniszczeń z powodu walk obronnych oddziałów polskich, które przed wojskiem rosyjskim wycofywały się przez Beskidy.
1770r. - w tym czasie znajdował się tutaj zamek, folwark, młyn, karczmy, browar oraz inne dobra. Poza tym miasto dysponowało prawem do wyrębu lasów łubieńskich, rabskich i huczwickich.
1772r. - roku Baligród dzielił się na dwie części. We wschodniej znajdował się zamek Balów z zabudowaniami gospodarczymi, zaś w zachodniej mieściło się właściwe miasteczko z czworokątnym rynkiem, ratuszem, kamienicami i cerkwią. Obie części otaczały niwy: Podzamcze, Pasieki, Ogrody, Kiczera, Czarne i Roztoki, a łączyły lochy, które odkryto dopiero przez przypadek w 1966 roku, służące zapewne jako piwnice do przechowywania wina węgierskiego. Majątek Baligrodu dzielił się na chrześcijański, żydowski i wspólny. Jednak coraz większe wpływy zyskiwali Żydzi, którzy swoimi przedstawicielami obsadzali różne urzędy, kształcili swoje dzieci, uprawiali wolne zawody. Rozwój gospodarczy i społeczny tej grupy był możliwy dzięki pomocy Pożyczkowych Kas Żydowskich.
1780 r. - Baligród wraz z Bystrem posiadał 84 domy, w których mieszkało 593 osoby (w tym 148 Żydów). Strukturę społeczną miasteczka tworzyli: ksiądz, 5 osób pochodzenia szlacheckiego, oficjalista, 100 zarobników, 100 chałupników, 68 handlarzy i zarobników żydowskich oraz 90 chłopów.
1784r.  - w mieście wybuchł pożar, który zniszczył część zabudowań wraz z cerkwią unicką ufundowaną przez Balów. Na początku XIX wieku w Baligrodzie istniał opuszczony zamek z oficynami drewnianymi, folwark, zabudowania dworskie, gorzelnia, dwa młyny, probostwo greckokatolickie, 23 domy żydowskie większe, 17 domów żydowskich mniejszych, 56 większych drewnianych domów chrześcijańskich, 2 lepianki, łaźnia żydowska i szpital. W 40 z 96 domów mieszkali Żydzi.
1816r. – w wyniku wojen napoleońskich w roku w Baligrodzie znajdowało się 86 domów, żyło 143 rodziny. Razem 548 mieszkańców. 1824 r. – Baligród zamieszkiwany był przez 677 osób, w 94 domach. Struktura społeczna miasta: ksiądz, 56 gospodarzy, 2 rzemieślników, 107 zarobników, 149 chłopów oraz 355 kobiet i dziewczynek. Inwentarz: 21 koni, 76 krów, 37 owiec, 162 woły i drób.
1830r. - w Baligrodzie utworzono pierwszą szkołę przycerkiewną, do której uczęszczało 38 dzieci. Nauczycielem został Wasyl Pycyk. W 1848 roku placówkę zamknięto z powodu niskiej frekwencji (zaledwie 2 dzieci).
1839r -  władze austriackie zlikwidowały targi kiermaszowe w niedziele i święta. Chłopów baligrodzkich zmuszano do odrabiania pańszczyzny jeszcze w 1855 roku, mimo że zniesiono ją w 1848 roku. Tych, którzy buntowali się przeciwko tej niesprawiedliwości chłostano pod grabem rosnącym obok zamku Balów. Współcześnie drzewo to uznano za pomnik przyrody, a w miejscu chłost znajduje się budynek nadleśnictwa.
1855r. - powstał urząd pocztowy i funkcjonowała wozowa poczta posłańcza.
1857r. - w mieście znajdowało się 118 domów, w których mieszkało 922 osoby. Funkcjonowały: poczta, urząd skarbowy i urząd powiatowy.
1862 - na 887 osób przypadało 227 grekokatolików, 260 katolików i 400 Żydów. Do najbogatszych gospodarzy zaliczali się: Jan Szybowski, Waśko Szpak, Jakub Głogowski, Matwij Babiak, Wincenty Wojniczka, Józef Trybulewicz, Stefan Wajda, Leon Szpot i Piotr Ustianowski. Powstała w tym czasie szkoła powszechna, w której uczył Jan Cichański.
1863r. - w powstaniu styczniowym z brało udział dwóch mieszkańców Baligrodu: Józef Rogosz i Jan Feliks Biliński.
1867r. - powiat baligrodzki został włączony do starostwa w Lesku. W mieście swoje siedziby mieli: sąd powiatowy, oddział żandarmerii i straży skarbowej. Znajdowała się także składnica tytoniowa. W tym okresie mieszkało tutaj 957 osób tworzących 237 rodzin. Wśród nich wyróżniano 219 unitów, 246 katolików i 492 Żydów. Ci ostatni posiadali własną gminę na czele z rabinem i starszym Kahału, szpital dla ubogich i łaźnię. Dysponowali też gotówką w obligacjach. W Baligrodzie mieszkało: dwóch księży, lekarz, 7 wojskowych, 5 urzędników, 56 posiadaczy gruntów, 27 chałupników, 47 czeladników, 32 rzemieślników, 115 handlarzy żydowskich, 170 sług i najemników.
1869r. - dzięki wyremontowaniu drogi przez Cisną do Koszyc w Baligrodzie rozwijał się handel winem, woskiem, miodem, wełną, skórą i bydłem. Baligrodzkie targi bydłem odbywały się 6 razy do roku po dwa dni. Tylko w święto Podwyższenia Krzyża Św. przypadające na 14 września rozpoczynał się targ bydła trwający aż tydzień. Posługiwano się mową w języku polskim z wieloma odmianami regionalnymi. Zaledwie kilku gospodarzy potrafiło czytać i pisać, a ziemie uprawiali nawet mieszczanie. Żydzi porozumiewali się swoim żargonem, a pisali w języku hebrajskim. Dominowali w mieście, opanowując handel (bydłem i drewnem od momentu wybudowania kolei łupkowskiej), lichwiarstwo, kramarstwo. W ich posiadaniu znajdowało się większość posiadłości baligrodzkich. Mieszkańcy Baligrodu nosili zbliżone stroje do mieszkańców okolicznych wiosek, mieli podobne obyczaje. Zajmowali się wypasem bydła i owiec. Wiosną kupowali owce od górali, by na jesień sprzedawać je na rzeź. Kilkoro mieszkańców pracowało w hucie żelaza w niedalekim Rabe. Poza tym uprawiali konopie i wyrabiali płótna, które następnie sprzedawali lub zostawiali na swój własny użytek.
1898r. - Stanisław Faliszewski otworzył pierwszą aptekę, a jego żona udzielała się życiu towarzyskim miasta. 1909r. - powstał nowy budynek szkoły. W murowanym, jednopiętrowym, z siedmioma klasami lekcyjnymi budynku do dzisiaj swoją siedzibę ma szkoła podstawowa.
1914r. - Podczas I wojny światowej w okolicy Baligrodu miały miejsce krwawe potyczki pomiędzy oddziałami Austro-Węgier i Rosji. Śmierć poniosło tysiące żołnierzy. W czasie walk miasto przechodziło z rąk do rąk. W niedawno wybudowanej szkole utworzono koszary, tym samym przerywając naukę. Końcem września 1914 roku Baligród opanowały oddziały kawalerii rosyjskiej generała Kuźmy, której okupacja trwała zaledwie kilka dni, ale spowodowała wiele zniszczeń, m.in. przez liczne rabunki Kozaków i sprowadzoną przez nich epidemię cholery. Następnie władzę nad miastem przejęła 3 austriacka armia generała Brudermanna, w której służyli Węgrzy. Tak jak Kozacy splądrowali baligrodzki majątek. Z rąk austriackich Baligród wyswobodziła 48 dywizja piechoty generała Korniłowa, którą z miasta usunęły oddziały austriackiego wojska, a po nich ponownie, początkiem lutego 1915 roku do Baligrodu wkroczyli Rosjanie, którzy mieszkańcom zabrali prawie cały żywy inwentarz. W końcu doszło do starcia oddziałów rosyjskich z austriackimi pod Baligrodem. Jednak to sroga zima okazała się największym wrogiem żołnierzy, z których wielu, zamiast ponieść śmierć na polu bitwy, po prostu zamarzło. 1918r. - po zakończeniu wojny, miasto stało się ośrodkiem życia politycznego i kulturalnego regionu. Władzę w Baligrodzie początkowo przejął Komitet Obywatelski składający się z Żydów, Ukraińców i Polaków. Społeczność ukraińska zdecydowała się oddać miasto oddziałom ZURL-u, jednak w lutym 1919 roku powróciło ono do rąk polskich. Ukraińcy wycofali się bez walki. Baligrodzkie tereny słabo rozwijały się gospodarczo. Większość mieszkańców nadal utrzymywała się z uprawy roli i hodowli bydła. W czasie I wojny światowej zabudowania, świątynie i ludność odniosły wiele strat. Baligród z tego powodu utracił prawa miejskie i jako gmina wiejska stał się częścią powiatu leskiego. W niedawnym mieście nadal urzędował sąd powiatowy, notariusz, funkcjonowała apteka, szkoła ludowa, istniał kościół rzymskokatolicki, cerkiew i synagoga. Wojna pozostawiła po sobie częściowo powycinane lasy, zniszczone okopy, wyjałowioną ziemię, ludzi, których cały dobytek uległ zniszczeniu i liczne rzesze sierot. Powoli starano się odbudowywać wojenne zniszczenia. Możliwe to było dzięki opłacalnym pożyczkom, oprocentowanych na 3% i rozłożonych na pięćdziesięcioletnie raty. Spłata pierwszej raty miała następować po upływie pięciu lat od momentu zaciągnięcia pożyczki.
21 IX 1921 roku - wg spisu w Baligrodzie mieszkało 1256 osób, w tym 906 Polaków, 161 Rusinów i 189 Żydów. Wśród mieszkańców wyróżniali się swoim ubraniem, zajęciami i odzieżą Żydzi, którzy mieszkali w skupionych wokół rynku murowanych domach składających się z ciasnych i ciemnych pokoi. Żydowski majątek wynosił 52 sklepy, zajazdy i karczmy dla kupców bydła. 1922-1936r - tutejszy proboszcz, ks. Bronisław Jedziniak założył parafialną bibliotekę, dom parafialny z dużą salą wraz z mieszkaniem dla stróża i czterema pokojami dla letników, które znajdowały się na poddaszu. Powstały następujące organizacje: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej, Bractwo Żywego Słowa, Towarzystwo "Sokół" i Koło Szlachty Zagrodowej. W Baligrodzie nadal odbywały się jarmarki, a życie trzech narodowości upływało w zgodzie. Wspólnie obsadzano urzędy, świętowano, obchodzono uroczystości sołeckie i rodzinne.
10 IX 1939r. -Baligród bez żadnego oporu zajęła 3 Słowacka Dywizji Piechoty i oddział niemiecki z 57 Dywizji Piechoty. W miejscowości ulokowały się oddziały Wehrmachtu, gestapo, Arbeitsamt. Szybko zorganizowano okupacyjne władze powiatowe, a po stronie Niemców stanęło część ukraińskich nacjonalistów. Starostą mianowano dzierżawcę folwarku z Tyskowej i działacza nacjonalistycznego, Włodzimierza Hładyszewskiego, który ze wschodu sprowadzał w te okolice nacjonalistów wraz z rodzinami i obsadzał nimi baligrodzkie urzędy. Od mieszkańców ściągał kontyngenty, wysyłał Polaków na przymusowe roboty do Niemiec i organizował zebrania swoich agentów, z którymi rozpowszechniał ulotki nawołujące do mordowania polskich obywateli w wyznaczonych terminach. Tę samowolę, mimo, że Ukraińcy z gorliwością służyli okupantom, w końcu przerwali Niemcy, tworząc prawodawstwo okupacyjne. Powstał Ukraiński Komitet Pomocy, którego przywódcami zostali właściciel ziemski Michał Najduszyński i aptekarz Mikołaj Osiadacz. Komitet prowadził działalność antypolską i polityczną, udzielał pomocy Ukraińcom, którzy przybyli do Baligrodu ze Wschodu, wydawał kartki żywnościowe. Ukraińcy zorganizowali znaną akcję "zakopania Polski w grobie", która polegała na złożeniu w specjalnie wykopanym grobie polskiej flagi. Oznaczona krzyżem mogiła znajdowała się obok cerkwi. Poza tym Ukraińcy założyli własną szkołę, zajmując budynek dotychczasowej szkoły powszechnej. Nowy dyrektor, który słynął z nienawiści do Polaków, ks. greckokatolicki Olenko, dyskryminował polskie dzieci, a w szkole pozwalał pracować tylko ukraińskim nauczycielom. W Baligrodzie swoją siedzibę miała ukraińska policja siczowa i szkoła policyjna. Oprócz prześladowań ze strony Ukraińców, Polacy byli obciążeni przez Niemców wysokimi kontyngentami. Polacy stawiali opór okupantom poprzez działalność konspiracyjną: pracę kurierów i przerzucanie przez granicę ochotników do pełnienia służby w wojskach aliantów . Swoją służbą wsławił się mieszkaniec Baligrodu, Franciszek Gamracy, kurier, który przeprowadził przez granicę najwięcej osób. W miejscowości powstała placówka Polskiej Organizacji Wojskowej.
1941r. - po niemieckim ataku na ZSRR, Niemcy wraz z ukraińskimi nacjonalistami opuścili Baligród i ruszyli na wschód. W miejscowości ocalał Zarząd Gminy z ukraińskim wójtem Michałem Zankowem i Sąd Grodzki. W tym czasie rozpoczęła się eksterminacja Żydów, których z okolic zwożono do Baligrodu, a stamtąd do obozu przymusowej pracy na Zasławiu, gdzie ginęło dziennie około 200 osób. Z samego Baligrodu wymordowano około 880 ludzi. Niewielu udało się ukryć w lasach, w jamie w Podgłębokim, gdzie egzystowali dzięki pomocy Polaków. Niektórzy Żydzi pomarli z głodu. Niemcy zniszczyli synagogę, a macewami, czyli nagrobkami z żydowskiego cmentarza wyłożyli i utwardzili baligrodzki rynek.
1944r. - od początku roku w okolicy Baligrodu działały 3 oddziały partyzanckie. Pierwszym był Oddział Samoobrony Polskiej pod dowództwem Józefa Pawłusiewicza, w którego szeregach służył mieszkaniec Baligrodu, Stanisław Matusik z rodziną, drugim Polsko-Radziecki Oddział Partyzancki kapitana Mikołaja Kunickiego, znanego pod pseudonimem "Mucha" i trzecim Radziecki Oddział Partyzancki pod dowództwem Wiaczesława Kwityńskiego. Przed wyzwoleniem Baligrodu nasiliła się działalność UPA. Na spotkaniu polskiej delegacji z przedstawicielami UPA, które odbyło się w Baligrodzie, w domu Józefa Syjczuka 31 lipca 1944 roku, Ukraińcy obiecywali, że mają pokojowe zamiary. Stronę polską reprezentowali ksiądz rzymskokatolicki, Józef Miezin, adwokat dr Stanisław Śmietana, sędzia Wojtowicz i naczelnik sądu dr Stefan Schlarp.
6 VIII 1944r. - w trakcie niedzielnego nabożeństwa sotnie "Bira" i "Puchacz" wtargnęły do miejscowości i wymordowały 42 Polaków. Tylko Franciszkowi Paszkiewiczowi i Andrzejowi Dobrzańskiemu udało się uciec przed rzezią. Adwokata Śmietanę uratowali baligrodzcy Ukraińcy, a za księdzem Mieziną, kobietami i dziećmi wstawił się greckokatolicki ksiądz. Oddziały UPA spłoszyli Słowacy. Później sotnie powróciły i splądrowały zamordowanym kenkarty, przedmioty osobiste i odzież.
25 IX 1944r. - roku Baligród oswobodziła 30 dywizja piechoty generała majora W. Jankowskiego. W miejscowości powstał Tymczasowy Zarząd Gminy, na czele z wójtem - księdzem Mieziną, jego zastępcą Tomaszem Szybowskim i sekretarzem Stanisławem Husarskim, ale Starostwo Powiatowe w Lesku na wójta Baligrodu wybrało Władysława Chwiędacza, który miał zorganizować wybory do Gminnej Rady Narodowej. Jej pierwsze posiedzenie odbyło się 15 grudnia 1944 roku. Wójtem pozostał Władysław Chwiędacz, jego zastępcą mianowano Juliana Chlebińskiego, a członkami zostali Tomasz Szybowski, Michał Matiaszowski i Jan Kopczyński. Utworzono placówkę Nadleśnictwa w Baligrodzie, a pierwszym leśniczym został Eustachy Rolski, zaś komendantem policji Michał Podkalicki, który wsławił się walkami z UPA w Sanoku, Olszanicy i Hoczwi.
1945r. - mimo, że wojna się skończyła istniało wciąż zagrożenie ze strony band UPA. W nocy z 30 VI na 1 VII sotnia "Burego" i kureń "Pruta" zaatakowały m.in. posterunek Milicji Obywatelskiej w Baligrodzie. Nie zdobyły posterunku, ale w odwecie spaliły siedem domów i zamordowały kilkunastu Polaków. Takie działania spowodowały, że do Baligrodu przybyły oddziały Wojska Polskiego. Tym samym Baligród stał się placówką Wojska Polskiego najbardziej wysuniętą na południe. To stąd wyruszały do walki oddziały 34 pułku piechoty Strzelców Budziszyńskich.
7 VII 1945 roku nastąpił kolejny atak, który UPA ponowiło w sierpniu.
1 VIII 1945 roku sotnia "Hrynia" około godziny 22 w nocy napadła na posterunek MO. Atak trwał do godziny 5 nad ranem, ale placówka nie została zdobyta. Kolejne ataki miały miejsce z 12 na 13 VIII, z 26 na 27 VIII i z 4 na 5 IX tym razem na garnizon wojskowy. Wszystkie zakończyły się porażką UPA. Ostatni atak, przeprowadzony przez sotnię "Hrynia" na Baligród miał miejsce 15 XI 1946 roku. Najbardziej ucierpiały zabudowania i ludzie, którzy nie czuli się bezpiecznie w miejscowości, przez żołnierzy zwanej Diablogrodem, z której każdy chciał się wydostać. Na mocy układu zawartego przez PKWN i rząd Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej 9 IX 1944 roku, rozpoczęto akcję wysiedleńczą ludności ukraińskiej z Polski do USRR i odwrotnie.
9 VIII 1945r. - według spisu z liczba mieszkańców Baligrodu sięgała 840 osób, w tym 440 dzieci i młodzieży do lat 18 oraz 400 dorosłych. W lutym 1947 roku przygotowano spis rodzin mieszanych, w których głową rodziny był Ukrainiec. Naliczono 25 rodzin mieszanych, które później przesiedlono. Według spisu ludności z 9 VIII 1947 roku liczba mieszkańców sięgała 703 osób, w 1948 roku 670. W 1961 roku mieszkańców było 987. Obecnie w Baligrodzie mieszka około 1402 osób w 370 domach.
1954r. - powołano w miejscowości Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej, której przewodniczącym został Stanisław Krupiński. W Baligrodzie wybudowano asfaltowe drogi, zaczęły kursować autobusy, zelektryfikowano miejscowość, uporządkowano rynek z plantami, powstał ośrodek zdrowia, izba porodowa, straż pożarna i stolarnia.
1973r. 1 stycznia Baligród stał się siedzibą gminy. Miejscowość najpierw należała do powiatu bieszczadzkiego, później do województwa krośnieńskiego, a od 2002 roku do powiatu leskiego. Utworzono w Baligrodzie PGR o profilu hodowlanym, który rozwiązano w 1956 roku. Na jego miejscu powstało kółko rolnicze. Powojenny Baligród został odbudowany dzięki działaniom Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa. Obecnie jest on gminną wsią, w której funkcjonuje urząd pocztowy, ośrodek zdrowia, apteka, oddziały bankowe, stacja paliw, sklepy, gospodarstwa agroturystyczne, domki wypoczynkowe z zapleczem gastronomicznym. Można zobaczyć tutaj cmentarz wojenny, pomnik wdzięczności Armii Radzieckiej, którym jest czołg T-34 znajdujący się na rynku, obelisk z nazwiskami zamordowanych przez bandy UPA, cerkiew unicką z 1835 roku, kirkut, a także pozostałości dawnego dworu i ogrodu.

DSC 0592

czołg T-34 w Baligrodzie

DSC 0623

Urzad Gminy w Baligrodzie, Centrum Informacji Turystycznej

DSC 0345

Bar "U Mariusza"

 

Jak dojechać

 Baza Noclegowa

Szlaki turystyczne

Trasy Rowerowe

 

 

100 8402

pomnik upamietniający ofiary mordu dokonanego przez UPA.

Zabytki

 

 

W 1898 Lazar Grossfinger wraz z bratem Chaimem rozpoczął budowę synagogi przy ulicy prowadzącej na kirkut. Świątynię zniszczyli Niemcy w czasie II wojny światowej.
 
28 września 1879 roku poświęcono kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP, którego budowę rozpoczęto 14 sierpnia 1877 roku pod okiem inżyniera Teofila Bogusza. Budowę świątyni umożliwiły datki mieszkańców i pomoc ks. Daniela Sulikowskiego ze Słociny. Wykonawcą prac związanych z powstaniem kościoła był Jan Szajna z Rymanowa, a ołtarz ofiarował bliżej nieznany Loran z Kalnicy. Pierwszym proboszczem został ks. Tomasz Pelczar. Prawa parafialne świątynia uzyskała w 1888 roku. Podczas I wojny światowej nie uniknęła zniszczeń.

100 4298

Cmentarz wojskowy 2006r.

100 4300

tablica na cmentarzu wojskowym

 

Literatura:

Orłowski S., Taranowski P., Na bieszczadzkich obwodnicach. Część I. Duża obwodnica, Rzeszów 2008,

 

Po śmierci w 1898 roku majątek trafił w ręce jego dwóch synów, przy czym Baligród oddziedziczył Lazar Grossfinger wraz z bratem Chaimem rozpoczął budowę synagogi przy ulicy prowadzącej na kirkut, czyli żydowski cmentarz. Świątynię zniszczyli Niemcy w czasie II wojny światowej.

 

28 września 1879 roku poświęcono kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP, którego budowę rozpoczęto 14 sierpnia 1877 roku pod okiem inżyniera Teofila Bogusza. Budowę świątyni umożliwiły datki mieszkańców i pomoc ks. Daniela Sulikowskiego ze Słociny. Wykonawcą prac związanych z powstaniem kościoła był Jan Szajna z Rymanowa, a ołtarz ofiarował bliżej nieznany Loran z Kalnicy. Pierwszym proboszczem został ks. Tomasz Pelczar. Prawa parafialne świątynia uzyskała w 1888 roku. Podczas I wojny światowej nie uniknęła zniszczeń.

Czytany 6332 razy Ostatnio zmieniany sobota, 21 grudzień 2013 21:59
piotr

Przewodnik górski beskidzki ( nr leg. 469/07), przewodnik Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Odznaczony medalem "ZASŁUŻONY DLA TURYSTYKI" przez Ministra Sportu i Turystyki w 2009r. Wiceprezes Okręgu Bieszczadzkiego Ligi Ochrony Przyrody i członek zarządu Stowarzyszenia Przewodników Turystycznych "Karpaty". Koordynator regionalny punktu konsultacyjnego Porozumienia Karpackiego "Karpaty Naszym Domem" na obszarze województwa podkarpackiego.

Strona: www.przewodnik-bieszczady.pl
Więcej w tej kategorii: « Rabe (gm. Baligród)
Pogoda Cisna z serwisu

Najbliższe wydarzenia

Brak wydarzeń

Facebook

Nasz kanał YouTube

Artykuły

Atrakcje w Bieszczadach

Ciekawe miejsca w Bieszczadach

Cerkwie, koscioły i cmentarze w Bieszczadach

Szlaki turystyczne w Bieszczadach

Szlaki rowerowe w Bieszczadach

Trasy samochodowe w Bieszczadach

Zabytki w Bieszczadach

Fauna bieszczadów

Flora bieszczadów

Ciekawostki

Ciekawi ludzie w Bieszczadach

 

Kontakt

Bieszczadzki Portal Turystyczny wbieszczadach.net Redaktor Naczelny Piotr Kutiak 663 740 066
 Potrzebujesz reklamy? ZADZWOŃ502 920 384